13-01-08

Wat is de Soennah?

Soennah, mv. soenan: “manier” of “handelswijze” Het verwijst voornamelijk naar de gebruikelijke handelswijze van de Profeet (Allah zegene hem en geve hem vrede), inclusief zijn gezegden, daden en stilzwijgende goedkeuringen of afkeuringen. Hadīthgeleerden voegen zijn persoonlijke eigenschappen, inclusief fysieke kenmerken, aan deze definitie toe.

De “wetenschappen van de Soennah” (`ulūm al-sunnah) verwijzen naar de biografie (sīra) van de Profeet (Allah zegene hem en geve hem vrede), de kronieken van zijn veldslagen (maghāzī), zijn alledaagse uitspraken en daden of “manieren” (sunan) inclusief zijn persoonlijke en morele kwaliteiten (shama’il). Zij verwijzen ook naar de secundaire Hadīthwetenschappen zoals de omstandigheden van gebeurtenissen (asbāb al-wurūd), kennis van de afschaffende en afgeschafte Hadīth (nāsikh wal mansūkh), moeilijke woorden (gharīb al-hadīth), kritiek op de overleveraar (al-jarh wal-ta’dīl), biografieën van de overleveraars (al-rijāl), enzovoorts. Deze betekenis wordt gebruikt als onderscheid met de Koran in uitdrukkingen zoals “Qor'aan en Soennah” en wordt toegepast in het taalgebruik van Hadīthgeleerden. Imam Ahmad heeft gezegd:

“De Soennah in onze definitie bestaat uit de verslagen overgeleverd door de Boodschapper van Allah (Allah zegene hem en geve hem vrede) en de Soennah is de exegese (tafsīr) van de Qor'aan en het bevat zijn richtlijnen (dalā’il)”

De vroege Soennitische Hadīthspecialisten zoals Abū Dawūd en Abū Nasr al-Marwāzī gebruikten ook de term “Sunnah” in de beknopte zin om te verwijzen naar de Soennitische geloofsleer in tegenstelling tot de geloofsovertuigingen van de niet-Soennitische sekten. In de terminologie van usūl-al-fiqh (grondbeginselen van de jurisprudentie), verwijst sunnah naar een uitspraak (qawl), handeling (fi`l), of toestemming (taqrīr) overgeleverd van (nuqūla `an) de Profeet (Allah zegene hem en geve hem vrede) of verschaffing (sadara) van hem anders dan de Koran.

In de terminologie de fiqh verwijst sunnah naar alles wat standvastig is bevestigd (thabata) waar in de religie toe wordt opgeroepen (matlūb) in de religie op grond van een wettig bewijs (dalīl shar`ī) maar zonder dat het verplicht is, en waarbij de voortdurende verlating ervan verwaarlozing (istikhāf) vormt, en zondig is, en waarbij men blaam treft (lawm, `itāb, tadlīl), en waar ook bestraffing (`uqaba) voor geldt volgens sommige juristen. Sommigen hebben een onderscheid gemaakt tussen wat zij noemen “benadrukte soennah” (sunnah mu`akkada) of “sunnah als leidraad” (sunnat al-huda), zoals de Profeet (Allah zegene hem en geve hem vrede) voorschreef of benadrukte in woord en daad, en andere vormen van soennah die als minder bindend beschouwd worden in hun wettelijke status, zoals wat zij noemden de “niet-benadrukte sunnah” (sunnah ghayr mu`akkada) en de “soennah van gewoonte” (sunnat al-a`da).

De bovenstaande juridische betekenissen van Soennah zijn gebruikt in tegenstelling tot de andere vier van de vijf legale categorieën voor menselijke daden, fard (verplicht), mubah (onverschillig), makrūh (aanstootgevend) en harām (verboden), en heeft betrekking op het taalgebruik van juristen van de tweede eeuw van de Hijra.

En Allah weet het beste

23:30 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.