01-03-08

De oude man en zijn zoon..........MashAllah

Het was tijdens een koude Ramadannacht dat Amar na een hevige
woordenwisseling met zijn vader, zijn ouderlijk huis verliet om
behalve een brief nooit meer van zich te laten horen. Vannacht, één
nacht na 'Lailaat oulqadr' precies twee jaar geleden...


Wanneer de oude man de moskee betreedt ziet hij om zich heen mannen
die met hun kinderen zijn meegekomen. Vaders en hun zonen. De
Ramadan is bijna afgelopen dus de gebedsruimte is niet zo vol meer
als aan het begin van de vastenmaand. De oude man heeft dit ook
gemerkt tijdens het ochtendgebed. De laatste ochtenden nam het
aantal mensen dat komt bidden snel af. De afgelopen dagen heeft hij
zelfs alleen gebeden. Hij heeft zich voorgenomen alleen de komende
ochtenden lfjar in de moskee te bidden. Na het suikerfeest zal hij
God voortaan thuis dienen. Zoals voorheen. Afgezonderd neemt hij
plaats en ziet in zijn herinnering zijn eigen zoon naar binnen lopen
om naast hem te komen zitten. Zijn weggelopen zoon Amar. Ooit het
toonbeeld voor zijn Marokkaanse leeftijdsgenoten. Al zijn vrienden
keken tegen hem op. Atheneum met uitstekende punten, artistiek,
veelbelovend op vele vlakken en bescheiden maar vol overgave in het
belijden van de Islam. Een lieve zachtaardige jongen die iedereen
zou wensen als zoon. Tot hij in aanraking kwam met de verkeerde
jongens... Gezwind ging hij over van sigaret naar joint richting
fles. Levend in de illusie om op die manier zijn doelloosheid te
lenigen. Elke week raakte hij wel in aanvaring met de politie. De
eens geprezen jongen in verval geraakt en zich nagenoeg elke dag
afzettend tegen God en ouders.
Weemoedig vervloekt de oude man de duivel, staat op en bidt twee
rak3aat. De imam is nog niet binnen. Na de tarawie7 wil hij snel
naar huis. Hij praat na het bidden niet meer met de andere mannen
buiten de moskee. Het leven is anders dan vroeger. Hij voelt dat men
het hem kwalijk neemt dat zijn zoon weg is. De oude man voelt dat
hij met andere ogen wordt aangekeken. En niets is erger voor een
mens dan van je medemens het gevoel te krijgen dat je minder bent.
De regen zorgt ervoor dat hij haastig loopt. Bij binnenkomst kust
zijn vrouw hem op zijn voorhoofd. 'Wil je thee maken, het water
kookt,' vraagt ze hem waarop hij bevestigend antwoordt. Na de thee
reciteert hij samen met zijn zoontje Lahcen soeraats uit de Koran.

Enige uren later wordt hij wakker op bed. Hij merkt dat zijn vrouw
niet naast hem ligt. De slaapkamerdeur staat op een kier en hij
hoort haar stem stilletjes wenen vanuit de woonkamer. Sinds haar
Amar weg is staat ze 's nachts vaak op, om in haar eentje de leegte
in haar hart te laten spreken. Langzaam gaat hij de trap af en in de
hal vallen ze elkaar in de armen. 'Waarom? Waarom moet ik zo lijden?
Mijn God, waaraan heb ik dit verdiend? Waar is mijn Amar, ik wil
mijn Amar...' De oude man probeert haar te troosten zoals hij de
afgelopen twee jaar vrijwel elke nacht heeft gedaan. 'Het is de wil
van God, en in Hem geloven wij,' zegt hij drie maal waarna ze weer
trachten te slapen.

De laatste dag van de Ramadan is aangebroken. De vrouw van de oude
man en zijn dochter Fatima staan de gehele dag in de keuken
verschillende soorten koekjes te bakken voor morgen. Heel het huis
ruikt naar rozenwater en gebakken koekjes. Die avond, tijdens de
laatste tarawie7 voelt de oude man dat een gevoel van
besluiteloosheid hem bespeelt. Hij voelt zich ondanks zijn leeftijd
vrij goed als hij in de vroege ochtenduren de kou en wind trotseert
om naar de moskee te komen. Toch weet hij dat de aanbrekende ochtend
zijn laatste zal zijn waarin hij lfjar in de moskee zal bidden...
Hij bedenkt dat als slechts een enkeling ook de moeite zou nemen om
in de ochtend in het huis van God te verschijnen, hij zou blijven
komen.
'Asalaam a3laykoum, asalaam a3laykoum,' hoort hij de imam de
gebedsgroet ter afsluiting van het gebed luid uitspreken waarna de
menigte in de moskee zijn woorden eensgezind herhaalt.

Die nacht voor het suikerfeest slapen de oude man en zijn vrouw
sinds lange tijd weer goed. Zijn vrouw blijft dit maal de hele nacht
op bed. Als hij wakker wordt om zich op te maken voor het
ochtendgebed merkt hij dat al het licht in het huis aan staat. Vol
verbazing loopt hij door het huis en vraagt zich af of één van zijn
kinderen op is gestaan. Zowel zijn dochter Fatima als zijn zoon
Lahcen slapen nog. Enigszins verward en mompelend doet hij alle
lichten uit en loopt de badkamer in. Na zijn wassing opent hij de
badkamerdeur en ziet tot zijn ontsteltenis dat nu het licht in de
kamer van Amar brandt. Het vertrek ziet er verlaten en kil uit. Maar
zodra hij de kamer binnengaat overmant een gevoel van rust hem
waardoor hij besluit zich er verder niet druk over te maken. Hij
maakt zijn vrouw wakker en haast zich naar de moskee. Zodra hij de
moskee in zicht heeft, ziet hij er licht branden. 'Nouqta b nouqta
ie7mel lwad! Allah oumma lakal7amd, vandaag ben ik niet de enige,'
roept de oude man glimlachend. Bij het betreden van de gebedsruimte
merkt hij dat er toch niemand is. Verbaasd en vol ongeloof vervloekt
hij de duivel een aantal maal en begint zijn gebed. Nadat hij zijn
laatste 'asalaam a3laykoum' uit heeft gesproken hoor hij van
achteren in eentonig gezang 'asalaam a3laykoum, asalaam a3laykoum'
klinken... Bang als hij is kijkt hij snel om zich heen. Niemand. Met
het angstzweet op zijn voorhoofd loopt hij door de lege ruimte maar
hij ziet werkelijk niemand. Toch voelt hij de aanwezigheid van iets
of iemand in de moskee. In het midden van de ruimte hoort hij zacht
geroezemoes dat steeds luider klinkt. Het zijn de verzen van 'ayaat
al koersi' die worden voorgedragen. Maar door wie? Hij wordt bang en
wil weggaan, maar zijn benen blijven stijf op de grond staan. Opeens
hoort hij een zachte stem spreken:

'Wees niet bang, wij zijn reine dienaren zoals u.'
'Wees niet bang, wij zijn hier voor u namens God, zoals u hier bent
voor onze Heer.'
'Als u bidt, weet dan dat u nooit alleen bidt. Ook al bent u
alleen.'
'Als u de gebedsgroet uitspreekt, weet dan dat u altijd wordt
teruggegroet.'

'God, de Enige, de Vredelievende, de Barmhartige, de Rechtvaardige,
verlos deze dienaar van zijn pijn. God, verlos deze broeder van zijn pijn.'
'Het derde gedeelte van de nacht is voor aanbidders die Uw Licht
zoeken. Het derde gedeelte van de nacht is voor smeekbedes van Uw
dienaren.'
'Het derde gedeelte van de nacht is voor verheerlijking van Uw
Verhevenheid boven alles en iedereen. U bent alwetend, Heerser der
werelden.'
'God, de Enige, de Vredelievende, de Barmhartige, de Rechtvaardige,
verlos deze dienaar van zijn pijn.'

Na deze zinnen valt de oude man op de grond en begint zachtjes te
huilen. Als hij vragen stelt aan de stem, krijgt hij geen antwoord.
Opnieuw hoort hij koranverzen vanuit het midden van de ruimte...
Snikkend neemt hij zich voor elke lfjar in de moskee te bidden.
Slechts de dood zal hem in de ochtenden die hij nog te leven heeft
tegenhouden, om de grond waarop hij loopt getuige te laten zijn van
zijn bestemming. Plots ziet hij in een waanvoorstelling zijn zoon
Amar de gebedsruimte betreden om naast hem te komen zitten. Het
geroezemoes wordt steeds zachter en even later hoort de oude man
enkel zijn hart bonken. Op de terugweg naar huis, dwalen vele vragen
door zijn hoofd. Zal hij zijn vrouw vertellen over het licht of
niet? Zal hij de imam raadplegen over de gebeurtenis in de moskee?

Als de oude man in de buurt van zijn huis staat ziet hij wederom
licht in zijn huis branden. Hij opent de voordeur en ziet in de
keuken zijn vrouw staan met een betraand gezicht. De glimlach op
haar gezicht vertelt hem dat de tranen tranen van vreugde zijn.
'Kijk eens in de huiskamer,' zegt ze zachtjes. Wanneer hij in de
woonkamer kijkt ziet hij Amar op de bank slapen. Doorvoeld en vol
blijdschap loopt hij naar binnen en gaat in tranen uitbarstend op
zijn knieën zitten om zijn zoon te kussen.

'Mijn zoon, ik heb je zo gemist. Als ik ooit iets verkeerds heb
gezegd of gedaan, weet dan dat mijn bedoeling altijd goed is
geweest.
'God is mijn getuige, mijn zoon. Iets waar ik alleen van dromen kon,
is echt! God is groot, God is groot, God is groot.'

De oude man en zijn vrouw hebben Amar heel de ochtend vastgehouden.
De familie had een onvergetelijk suikerfeest. Drie dagen later
overleed de oude man. Zijn plotselinge dood werd door iedereen in
zijn omgeving betreurd. Amar was maandenlang ontroostbaar. Voor veel
mensen werd snel duidelijk dat de oude man een grote plaats achter
had gelaten. Een eenvoudige, bescheiden en vrome man die iedereen
zachtaardig bejegende is heengegaan en laat een vrouw en drie kinderen achter...

00:07 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.