02-10-08

Ibn Taymiyyah's Dagelijkse routine


al-Imam Siraj ad-Din Abu Hafs 'Umar bin 'Ali bin Musa bin Khalil al-Baghdadi al-Bazzar schreef een lang verslag uit de eerste hand van het leven van Ibn Taymiyyah, welke zijn persoonlijke vriend en metgezel was. Het boek heet ‘al-A’lam al-‘Aliyyah fi Manaqib Ibn Taymiyyah’, en dit is een heel erg kleine glimp eruit:

"gedurende de nachten, zou hij zichzelf van iedereen afzonderen, zich isoleren met zijn Heer, strikt de recitatie van de Heilige Qur’an handhaven, en de verscheidene soorten van de dagelijkse en nachtelijke aanbidding herhalen.

Wanneer de nacht voorbij was, zou hij de mensen verenigen voor het Fajr gebed, en het vrijwillige gebed verrichten voordat hij hen ontmoet. Wanneer hij het gebed zou beginnen, zou jouw hart willen vliegen van zijn plaats en dit alleen vanwege de manier waarin hij de takbirat al-ihram verricht. Wanneer hij het gebed zou beginnen, zouden zijn ledematen beven, hem van links naar rechts bewegen. Wanneer hij zou reciteren, zou hij zijn recitatie uitrekken, net zoals authentiek overgeleverd was betreffende de recitatie van de Boodschapper van Allah. Zijn buigen en teraardewerping, evenals zijn opkomen ervan, zijn van het meest complete van datgene welke ooit overgeleverd werd betreffende het verplichte gebed. En hij zou zijn zitten hevig verlichten voor de eerste tashahhud, en hij zou de eerste taslim hardop zeggen, tot op het punt dat iedereen die aanwezig was het zou horen…

… en ik kwam te weten dat het zijn gewoonte was dat niemand tegen hem zou praten na het ochtendgebed, tenzij het absoluut noodzakelijk was. Hij zou blijven in een staat van dhikr van Allah, naar zichzelf luisterend. Soms, zou hij degenen die naast hem zaten laten luisteren naar zijn dhikr, terwijl hij de hele tijd zijn ogen naar de hemel keerde. Hij zou blijven in zo’n staat totdat de zon opkwam, en de tijd waarin het gebed verboden is om te worden verricht, was gepasseerd.

Gedurende mijn verblijf in Damascus met hem, zou ik een deel van de dag en het meeste van de nacht met hem doorbrengen. Hij zou me dicht tot zich roepen, me naast hem laten zitten. Ik hoorde wat hij zou reciteren en zou herhalen, en ik zag dat hij al-Fatiha zou herhalen keer op keer, en hij zou al zijn tijd tussen Fajr en de zonsopgang hiermee doorbrengen.

En dus bleef ik in mezelf denken, afvragend: waarom zou hij dit specifieke hoofdstuk van de Qur’an reciteren in afzondering van de anderen? Uiteindelijk werd het duidelijk voor me – en Allah weet het beste – dat zijn intentie in het doen van dit was om met zijn recitatie hetgeen samen te voegen tussen datgene welke overgeleverd werd in de ahadith en datgene welke bediscussieerd werd door de geleerden, met betrekking tot oftewel de overgeleverde adhkar de voorkeur hadden boven de recitatie van de Qur’an, of andersom. En dus, zag hij in het herhalen van al-Fatihah dat hij beide standpunten kon combineren, en het benefiet van beide daden kon opstrijken, en dit was van zijn sterkte in logica en diepte van inzicht.

Hierna zou hij het Duha gebed verrichten, en als hij Hadith wou horen in een andere plaats, zou hij naar die plaats haasten met eenieder die met hem was op dat moment.

Het was ongewoon dat elk intelligent persoon die hem zou zien niet naar hem zou komen en zijn handen zou kussen. Zelfs de drukste zakenmannen zouden weglopen van wat ze aan het doen waren om hem te groeten en zijn zegeningen te zoeken. Met dit alles zou hij iedereen van hen hun tijd geven, groeten, etc.

Als hij iets slechts op straat zag, zou hij werken om het te verwijderen, en als hij hoorde van een begrafenis die plaatsvond, zou hij zich erna haasten om mee te bidden, of hij zou zich excuseren dat hij het gemist had. Soms, zou hij naar het graf van de overledene gaan nadat hij klaar was met het luisteren naar Hadith en het gebed erover verrichten.

Later zou hij naar zijn moskee terugkeren, waar hij ofwel zou verblijven in het geven van fatawa aan de mensen of het vervullen van hun behoeften, totdat het tijd was om Dhuhr gebed gezamenlijk te verrichten. Hij zou de rest van de dag in zo’n manier doorbrengen.

Zijn klassen waren in het algemeen voor de ouderen, jongeren, rijken, armen, onafhankelijke, slaven, mannen en vrouwen. Hij verzocht iedereen die hem zou passeren van de mensen, en iedereen van hen zou zich voelen dat Ibn Taymiyyah hen beter behandelde dan dat hij de rest van de aanwezigen behandelde.

Hij zou vervolgens het Maghreb gebed verrichten, en het opvolgen met zoveel mogelijk vrijwillge gebeden als dat Allah mogelijk heeft gemaakt. Ik, of iemand anders, zou vervolgens zijn geschriften aan hem voorlezen, en hij zou ons benefieten van verscheidene punten en opmerkingen. We deden dit totdat we ‘Isha verrichtten, waarna we verder zouden gaan zoals eerder met het graven in verschillende velden van kennis. We zouden dit doen totdat het meeste van de nacht gepasseerd was. Gedurende deze hele tijd – nacht en dag – zou Ibn Taymiyyah continue Allah herinneren, Zijn Eenheid vermelden en Zijn vergeving zoeken.

En hij zou continue zijn ogen tot de hemel richten, en zou hier niet mee stoppen, alsof hij daar iets zag dat zijn ogen vasthielden. Hij deed dit zolang als dat ik met hem was.

Aldus, Sub7annaAllaah! Hoe kort waren deze dagen! Als ze nou maar wat langer waren! Bij Allah, tot op de dag van vandaag, is er nog nooit een tijd in mijn leven geweest die dierbaarder voor mij was dan de tijd die ik met hem doorbracht, en ik was nooit in een betere staat gezien dan dat ik was in die tijd, en dit was voor geen andere reden dan de barakah van de Shaykh, moge Allah tevreden met hem zijn.

Elke week, zou hij de zieke bezoeken, met name zij die in het ziekenhuis lagen.

Ik werd geinformeerd door meer dan één persoon – wiens betrouwbaarheid ik niet betwijfel – dat het hele leven van de Shaykh doorgebracht werd op de manier waarop ik het getuigde (en hierboven beschreef). Welke aanbidding en welke Jihad is dus beter dan deze?"

14:47 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.