06-04-10

De prominentste Imam Hazrat Abu Hanifah

De prominentste Imam

Hazrat Abu Hanifah

 

1. Inleiding

Al-Nu’man ibn Thabit al-Taymi, al-Imam Abu Hanifah is door Abu Dawoed “De

Imam” en door Ibn Hajar “De Imam, die de hemel heeft aangeraakt” genoemd. Hij is in

de islamitische wereld bekend als de prominentste Imam (al-imâm al-a`zam). Van de

vier Ahl al-Sunnah denkscholen heeft zijn school het grootste aantal volgelingen. Hij is

de eerste van de vier mujtahid Imams en heeft als troonopvolger (tâbi`i) als enige, van

de vier Imams, de metgezellen Anas ibn Malik, `Abd Allah ibn Abi Awfa, Sahl ibn Sa`d

al-Sa`idi, Abu al-Tufayl en `Amir ibn Wathila van de Heilige Profeet Mohammed

gezien.

Hazrat Abu Hanifah is de eerste moesliem in de Islam die het optekenen van fiqh heeft

georganiseerd met de indeling titels en subtitels die het gehele rechtsgebied bestrijken.

Hij is begonnen met reinheid (tahara) gevolgd door gebed (salaah), een gebod dat

gehandhaafd werd door achtereenvolgens alle schriftgeleerden zoals Malik, Shafi`i, Abu

Dawoed, Bukhari, Muslim en Tirmizi. Al deze schriftgeleerden en hun volgelingen zijn

schuldig aan hem en geven hem een deel van hun beloning, omdat hij degene is die de

weg naartoe voor hen heeft geopend conform de hadith van de Profeet: “Hij die iets

rechtschapen begint in de Islam wordt ervoor beloond en krijgt tevens de beloning van

degene die het praktiseren tot de Dag des Oordeels, zonder dat de praktiserende er

minder van wordt. Degene die iets ondeugdelijk in de Islam begint wordt gestraft en

krijgt ook de straf van degene die zijn slechte stap praktiseren tot de Dag des Oordeels,

zonder dat de straf van de praktiserende er minder op wordt.” Al-Shafi`i refereerde

hiernaar toen hij zei: “Mensen zijn alle kinderen van Abu Hanifah in fiqh of Ibn Ishaq in

geschiedenis of Malik in hadith en van Muqatil in tafsîr.”

Hazrat Al-Khatib verhaalt, gehoord hebbende van Hazrat Abu Hanifah’s student

Hazrat Abu Nu`aym dat hij zei: “Moesliems moeten du`a (smeekbede) doen aan Allah

ter wille van Hazrat Abu Hanifah in hun gebed, omdat de Sunan en de fiqh door hem

zijn beschermd. Al-Dhahabi schreef een deel over het leven van elk van de drie

prominente Imams en zei: “De beschrijving van Abu Hanifah’s leven beslaat twee

boekdelen.” Zijn zoon Hammad zei tijdens de ghusl (bewassing) van zijn vader’s dode

lichaam: “Moge Allah Barmhartig zijn jegens u! U bent verheven ten opzichte van wie

dan ook.”

Hazrat Abu Hanifah was waarlijk een vrome man, hij weigerde Ibn Hubayra’s offer om

een rechter te worden, zelfs toen hij werd geslagen. Net als Hazrat Al-Bukhari en Hazrat

Al-Shafi`I reciteerde hij in iedere Ramadaan 60 keer de volledige (khatma) Heilige

Qur’aan; één keer overdag en één keer in de nacht ondanks zijn leermeesterschap en

overige verplichtingen. Hazrat Ibrahim ibn Rustum al-Marwazi zei: “Vier Imams hebben

de volledige Heilige Qur’aan in één rak`a namaaz uitgelezen, deze zijn Hazrat`Uthman

ibn `Affan, Hazrat Tamim Al-Dari, Hazrat Sa`id ibn Jubayr en Hazrat Abu Hanifah.”

Hazrat Ibn Al-Mubarak zei: “Hazrat Abu Hanifah heeft lange tijd de vijf dagelijkse

namaaz verricht met één en dezelfde woezoe (rituele reiniging).”

Hazrat Al-Suyuti schrijft in Tabyid al-Sahifa, date en zekere bezoeker Hazrat Abu

Hanifah kwam observeren en hem de hele dag in de moskee zag moskeebezoekers

onderwijzen, onophoudelijk vragen beantwoorden van zowel de schriftgeleerde als het

gewone volk behalve tijdens de namaaz (gebed) tijd, vervolgens thuis als iedereen in

slaap was gevallen in namaaz zijn nacht doorbrengen zonder op enig moment te eten of

slapen. En net als de meeste goeduitziende en geniale mensen was hij altijd alert en nooit

moe, dag na dag gedurende zeer lange tijd. Op het laatst zei de zekere bezoeker: “Ik

werd er zeker van dat hij geen gewone man was, maar een wilâya (Vriendschap met

Allah).”

Hazrat Al-Shafi`i zei: “Kennis circuleert om drie mannen heen, namelijk Hazrat Malik,

Hazrat Al-Layth, en Hazrat Ibn `Uyayna.” Al-Dhahabi voegde aan toe: “Eerder, het

circuleert eveneens rondom Al-Awza`i, Al-Thawri, Ma`mar, Abu Hanifah, Shu`ba en de

twee Hammads [ibn Zayd and ibn Salama].”

Hazrat Sufyan al-Thawri prees Hazrat Abu Hanifah met de volgende woorden: “Wij

waren voor Hazrat Abu Hanifah net als kleine vogels voor een valk”, en Hazrat Sufyan

stond voor Hazrat Abu Hanifah op toen hij hem bezochte na de dood van zijn broer en

zei: ‘Deze man bezit een hoge gradatie aan kennis, als ik niet voor zijn geleerdheid

opsta, dan sta ik op voor zijn leeftijd, als ik niet voor zijn leeftijd opsta dan sta ik op voor

zijn Godvrezendheid (wara`) en als ik niet voor zijn Godvrezendheid opsta dat sta ik op

voor zijn jurisprudentie (fiqh)’. Hazrat Ibn al-Mubarak prees Hazrat Abu Hanifah en

noemde hem een teken van Allah. Beide, Ibn al-Mubarak en Sufyan al-Thawri zeiden:

‘Abu Hanifah was in zijn tijd de meest intellectuele van alle mensen op aarde. ‘Ibn Hajar

vertelde ook dat Ibn al-Mubarak zei: ”Als Allah mij niet had gered via Abu Hanifah en

Sufyan [al-Thawri] zou ik net als het gewone volk zijn’. Dhahabi zei het als volgt: ‘Ik

wilde een mujaddid (hervormer) worden’.”

Een voorbeeld van Hazrat Abu Hanifah’s helderheid in het uitleggen van wetgeving uit

tekstbronnen kan uit de volgende hadith worden afgeleid. De Heilige Profeet(sas)

zei: “Uw leven, in vergelijking met de leeftijd van naties in het verleden,

is net als de tijd tussen het middaggebed (‘asr) en zonsondergang. Uw voorbeeld en dat

van de joden en christenen is net als van een man die leiding geeft aan zijn medewerkers

en zegt: ‘Wie wil voor mij tot de middag werken tegen beloning van één qirât (een deel

van een maatstaf, deel van een dinar)?’ De joden werkten tot de middag voor één qirât

per persoon. Toen zei de man: ‘Wie wil voor mij werken van de middag tot het ‘asr

gebed voor één qirât per persoon?’ De christenen werkten vanaf de middag tot het ‘asr

gebed voor één qirât per persoon. Vervolgens zei de man: ‘Wie wil voor mij werken

vanaf het `asr gebed tot maghrib gebed voor twee qirât per persoon?’ En dat zijn, in

werkelijkheid, jullie allemaal. In werkelijkheid hebben jullie de beloningen verdubbeld.

De joden en christenen werden boos en zeiden: ‘Wij hebben meer werk verricht en

kregen minder beloning’. Maar Allah zei: ‘Heb Ik iemand van jullie in zijn rechten

onrecht gedaan?’ Zij antwoordden, nee. Toen zei Hij: ‘Dit is mijn zegen die ik aan

degene geef die Ik wil’.”

Het was afgeleid van de uitspraak “wij hebben meer werk verricht” dat de tijd tussen

middag en `asr altijd langer moet zijn dan de tijd tussen `asr en maghrib. Het volgende

is vastgelegd in authentieke rapporten: “De Profeet haastte zich om het

zuhr gebed zo vroeg mogelijk te verrichten en verrichtte het `asr gebed zo laat mogelijk.”

The Profeet zei: “Moge Allah genade hebben met iemand die vier rak`as

voor `asr verricht.”

Hazrat `Ali verrichtte het `asr gebed kort voor zonsondergang en hij berispte de

mu’adhdhin die hem opjoeg met de woorden: “Hij probeert ons de Sunnah te leren!”

Hazrat Ibrahim al-Nakha`i zei: “Degene die voor u kwamen hebben zich meer dan u

gehaast om de zuhr te verrichten en het verrichten van het `asr zoveel mogelijk naar later

verschoven.” Al-Tahanawi zei: “Degenen die voor u kwamen zijn de metgezellen van

de Heilige Profeet .”

Samenvattend

Zijn leerstelling wordt door de meeste Moesliems gevolgd. Zijn grootvader en

overgrootvader waren Moesliems geworden. Het is niet bekend van welke streek zij

afkomstig zijn en van welk verwantschap. Er zijn enkelen die hun als Iraniër erkennen.

Anderen zeggen dat zij van Kaboel zijn. De hindoe koning, had een overeenkomst

gesloten met de Iraniër en militaire hulptroepen naar Iran gestuurd. Deze hadden

jarenlang de leiding in de Arabische staat. De militairen werden later Moesliems. Een

van deze militairen was de overgrootvader van Hazrat Imam Azam Saheb.

In de islam krijgt die persoon het recht op waardering, die op het Pad van Allah en de

Heilige Profeet Mohammed loopt, en de doelen nastreeft. Het doet er

niet toe van welke afkomst de Moesliem is. Hazrat Imam Azam Saheb verwierf het

vertrouwen als het Licht, de helper van miljoenen Moesliems van zowel Arabische als

niet Arabische afkomst.

2. De geboorte van Imam Azam Saheb en zijn wijsheid

Er wordt gezegd dat Saboet Thabit, vader van Imam Azam Saheb, in zijn jeugdige jaren

Hazrat Ali had ontmoet. Hazrat Ali had voor hem gebeden. Op oudere leeftijd kreeg

Saboet een zoon die de mensen tot de Dag des Oordeels zullen herdenken. Imam Abu

Hanifah werd in het jaar 80 Hijri (689 n. Chr.) geboren in Koefa, Irak. Hij behoorde tot

de familie in de zakenwereld. Zijn familie was van afkomst Perzisch en een

afstammeling van de nobele Profeet ‘s metgezel Hazrat Salman al-Farsi

radi Allahu anho.

Koefa was omstreeks de geboorte van Imam Azam een vooraanstaand centrum van

wetenschap en kennis waar veel van de metgezellen radi Allahu anhoma van de nobele

Profeet residentie hadden gekozen. Door de aanwezigheid van deze

respectvolle mensen die zoveel interesse in hadith en riwayat hadden veroorzaakt,

werden alle huizen in Koefa een centrum van discipline.

3. Zijn opleiding

Saboet Thabit wilde zijn zoon Imam Azam Saheb later ook in de handel  betrekken.

Daarom stuurde hij Imam Azam Saheb niet naar school. Op een dag passeerde Imam

Azam Saheb het huis van een eerwaarde dienaar van Allah, Hazrat Sha’bi radi Allahu

anho (een geaccepteerde Grootschriftgeleerde onder de opvolgers). Abu Hanifah werd

door de Sheikh bij zich geroepen die hem als een student aanzag. “Waar ga je heen

jonge man?” vroeg Hazrat Sha’bi. Abu Hanifah noemde de naam van de handelaar die

hij geen ging bezoeken. “Ik bedoelde, in wiens klas zit je? “ zei de Sheikh. “In niemand

zijn klas”, zei de Imam spijtig. “Ik zie tekenen van intelligentie in u”, zei Hazrat Sha’bi

verder,”u zult in het gezelschap van geleerde moeten vertoeven.”

Na deze ontmoeting begon de jonge Imam een zoektocht naar kennis. Imam Abu Hanifah

leerde van meer dan vierduizend mensen. Onder zijn leraren bevonden zich

vooraanstaande mannen van wie de sanad (ketting van hadith vertellers) terugging naar

een groot aantal metgezellen radi Allahu anhoma. Hijzelf was gezegend met de

ontmoeting met de metgezellen Anas ibn Malik, Abdullah ibn Afwa en Sahl ibn Sa’ad

radi Allahu anhoma, dus behorende tot de groep Tabi'i (opvolgers van de metgezellen).

Onder de leraren van Imam Abu Hanifah bevond zich Hammad ibn Sulayman. Hij sloot

zich ook op 22 jarige leeftijd aan in de studiekring van Sheikh Sha’bi en werd een na

enige tijd een zeer bekende redenaar. Bij deze Sheikh studeerde hij tot de Sheikh

overleed. Hierna nam hij de majlis (studiekring) over. Op dat moment was hij veertig

jaar oud.

Shu’ba, een leidende muhaddith die van buiten tweeduizend hadith kende was eveneens

een leraar van Imam Abu Hanifah. Shu’ba was buitengewoon gehecht aan Imam Abu

Hanifah en zei: “Zoals ik weet dat de zon helder is, zo weet ik dat het leren en Abu

Hanifah het evenbeeld zijn van elkaar.”

De Imam's zoektocht naar kennis nam hem ongetwijfeld mee naar de Heiligdommen,

een tijdperk toen Mekka een druk bezochte kenniscentrum was. Op 22 jarige leeftijd

ging hij naar Medina om hadith te studeren. Een groot aantal erkende meesters in hadith,

die toegang hadden tot de metgezellen radi Allahu anhoma van de Heilige Profeet

hadden hun eigen scholen opgericht. Eén van deze scholen was de `Ata

bin Rabah’s school. `Ata was een beroemde Tabi'i die geassocieerd was met de meeste

metgezellen en als gevolg van deze samenwerking de status in autoriteit verkreeg. Hij

beweerde tweehonderd mannen ontmoet te hebben die een bijzondere band met de

nobele Profeet hadden. De leidende metgezellen radi Allahu anhoma

erkenden zijn geleerdheid. Abdullah ibn Umar radi Allahu anho, zoon van de kalief

Umar radi Allahu anho zei vaak: “Waarom komen mensen naar mij als Hazrat Ata ibn

Abi Rabah bij hen is? “

Van de andere Muhaddithin van Mekka in wiens klas de Imam college volgde bevond

zich Ikrimah. Hij was de slaaf en leerling van Abdullah ibn `Abbas, die hem met veel

zorg en aandacht opleidde en hem zo bekwaam maakte dat hij gedurende zijn leven

Imam Abu Hanifah autoriteit gaf op het terrein van rechtspraak en vonnis uitvaardigen.

Imam Abu Hanifah was de eerste die de islamitische jurisprudentie analyseerde, het in

onderwerpen rangschikte, indeelde in afleveringen en het bereik en criteria vaststelde

voor analytische redenering (qiyas).”

Aangezien Hazrat Imam Azam Saheb een pienter verstand had behaalde hij goede

studieresultaten. Hij passeerde de eerste gradatie in zeer korte tijd.

Hazrat Al-Hafiz al-Kabir Abu Bakr Ahmad al-Harizmi schreef in zijn boek ‘Musnad’:

“Saif al-Aimma’ rapporteerde, als Imam Abu Hanifah een zaak van de Qur’aan en Hadith

afleidde, hij nooit antwoord gaf aan de vraagsteller totdat al zijn studenten het

bekrachtigden. Eénduizend volgelingen van Imam Abu Hanifah bezocht alle colleges

toen hij in de Moskee van Koefa City doceerde. Veertig van hen waren mujtahids. Als hij

een antwoord wilde vinden op een bepaalde zaak vroeg hij zijn studenten het uit te

zoeken, en zodra zijn studenten overeenstemming hadden bereikt op het antwoord

(gebaseerd op de Heilige Qur’aan, Hadith en de woorden van de Sahabah radi Allahu anho

(metgezellen) reageerde hij met ‘Al-hamdu li'llah wallahu Akbar’. Een ieder die daar op dat

moment aanwezig waren herhaalde zijn woorden. Vervolgens vroeg hij zijn studenten

het antwoord op te schrijven.”

Hazrat Ibn `Abd al-Barr schrijft in zijn ‘Al-Intiqa’, dat Abd Allah ibn Ahmad al-Dawraqi

zei: “Ibn Ma’inn werd gevraagd over Abu Hanifah en zoals ik het hoorde zei hij ‘Hij is

waarheidsgetrouw (thiqatun), ik heb nooit gehoord dat iemand hem afzwakte.”

Niemand minder dan Shu’ba schreef hem (voor beschrijvingen) en moedigde hem aan

om hadith te verhalen.”

Imam as-Shafi’i radi Allahu anho zou gezegd hebben: “Alle mannen van fiqh zijn

kinderen van Abu Hanifah” en “Ik zou niets geleerd hebben als het niet voor mij leraar

was. Alle mannen van wijsheid zijn kinderen van de Ulema van Irak die op hun beurt de

volgelingen zijn van de Ulema van Koefa en zij zijn vervolgens volgelingen van Abu

Hanifah.”

4. Weigering om een top functie te aanvaarden

Toen Hazrat Imam Azam Saheb was afgestudeerd begon hij in Koefa onderwijs te

geven. Tegelijkertijd hield hij zich bezig met handeldrijven. In die tijd werd de

heerschappij van de Oemmia familie steeds zwakker, terwijl de bevolking toenam. De

koning van Koefa wenste dat hij zijn heerschappij conform de islam vorm kon geven.

Hij riep hooggeleerde moesliems bij elkaar en vroeg ze om advies. Ook Imam Azam

Saheb wilde hij als zijn naaste medewerker hebben. Imam Azam Saheb weigerde. Hij

werd ook door meedogende mensen gevraagd het aanbod van de koning te accepteren.

Echter, hij antwoordde: “Al zou de koning mij vragen om de deuren van de moskeeën te

tellen, dan nog zal ik zijn aanbod niet aannemen. Hoe kan ik zijn aanbod aannemen,

terwijl hij Moesliems vermoordt. Ik kan als zijn dienaar toch niet blijven toe kijken?” De

koning commandeerde zijn dienaren om Imam Azam Saheb iedere dag tien keer met de

zweep te slaan. Imam Azam Saheb verdroeg deze kwelling, maar accepteerde het

aanbod niet. Uiteindelijk heeft de koning zijn hardnekkigheid moeten loslaten.

5. Abassied kalifaat

Nadat Imam Azam Saheb vrij werd van de mishandeling van de koning vertrok hij naar

Mekka en bracht daar een aantal jaren door. In het jaar 132 Hijri (748 n. Chr.) werd de

macht van de Oemmia familie omver geworpen. Abbaas kwam daardoor aan de macht.

 

In plaats van in Damascus werd in Bagdad het bestuur gevormd. De mensen werden de

marteling door de Oemmia beu. Iedereen verwierp de heerschappij van Abbaas, maar

hij begon door onvoorwaardelijke kwelling zijn macht uit te breiden. In die tijd werd de

familie Sadaat het leven zuur gemaakt. In Medina begon Hazrat Mohammed, een nazaat

van Hazrat Imam Hassan en bekend van de nakomeling van Zakia, de strijd. Imam

Malik vocht zij aan zij met hem. In Koefa bracht zijn broer Ibrahiem 100.000 mannen bij

elkaar. Imam Azam Saheb presenteerde ook 4.000 gelovigen. Desondanks bereikten zij

niets en Abassied kreeg voet aan de grond.

6. Wederom werd een topbaan aangeboden

Vanwege Imam Azam Saheb haatte Abassie Galiefa Mansoor, omdat hij Ibrahiem had

geholpen. Hij wilde hem straffen, maar zocht naar een aanleiding. In 146 Hijri nodigde

hij Imam Azam Saheb uit in Bagdad. Aangekomen bood hij Imam Azam Saheb het ambt

van rechter aan. Imam Azam Saheb antwoordde: “Ik ben het niet waard om rechter te

worden.” Hierop antwoordde Mansoor: “Jij liegt.” Imam Azam Saheb antwoordde

vervolgens: “Indien ik een leugenaar ben, dan heeft u met uw eigen woorden bewezen,

dat ik niet geschikt ben als rechter. Een leugenaar kan je niet tot rechter benoemen.”

Vervolgens zei Imam Azam Saheb dat hij geen kennis had van het recht en dat alleen

iemand die daarmee bekend is het ambt op zich kan nemen. Mansoor zweerde en zei:

“Imam Azam Saheb U moet het ambt accepteren.” Imam Azam Saheb zweerde

eveneens, dat hij ongetwijfeld het aangeboden ambt niet zal aannemen. Iemand in de

nabijheid zei: “zweer jij in competitie van een rijkaard?” Imam Azam Saheb

antwoordde: “Ja, omdat een rijkaard gemakkelijk Kaffaara (vergelding) kan betalen voor

een meineed.”

7. De juiste reden van weigering

Imam Azam Saheb had twee keer geweigerd om een hoge ambtelijke baan aan te

nemen, omdat hij er niet naar gevraagd had. Hakim en Amir hadden hem zelf een topbaan

aangeboden. Het was het bestuur van een Moesliem machthebber en een Moesliem

Amir in wiens rijk Imam Azam Saheb leefde. Eén van de redenen was dat Imam Azam

Saheb niet bekend was met de bureaucratische normen en waarden. Hij was niet

begaafd met die zaken om de dictatoren met praatjes zoet te houden. Een tweede reden

was dat hij wist, dat ondanks het feit dat de gezaghebbers Moesliems waren hun rol als

heerser niet conform de islam was. Het waren heersers die meer gaven om de wereld

dan de islam. Zij deden alles wat noodzakelijk was om hun aanzien hoog te houden.

Hierbij werd de islam niet in acht genomen. Allah’s goede en eerlijke aanbidders hebben

nooit zo’n baan aangenomen. Waarom zou Imam Azam Saheb dat dan doen?

8. Het overlijden van Imam Azam

Imam Azam Saheb werd door Mansoor gevangen genomen, omdat hij geweigerd had

het aangeboden ambt te aanvaarden. De laatste vier jaren van zijn leven bracht hij door

in een cel. Gedurende die tijd bezochten leergierigen hem in de gevangenis voor

onderwijs in de islam. Op gegeven ogenblik ontstond angst in het hart van Mansoor

voor Imam Azam Saheb, daarom mengde hij vergif in de drank van Imam Azam Saheb.

Toen het vergif zich in het lichaam van Imam Azam Saheb had verspreid viel hij op zijn

knielen voor Allah en overleed in de maand Rajab. Zeer eminente Ulema en andere

Moesliems kwamen met duizenden naar de gevangenis. De Qazi waste zijn lichaam en

herhaalde voortdurend: “Bij Allah, U bent de grootste faqih en de meest vrome man van

onze tijd…”. Toen Imam Azam Saheb naar buiten werd gebracht namen voor de eerste

keer ruim 50.000 Moesliems deel aan het begrafenisgebed. In totaal werd zes keer het

gebed verricht. Uiteindelijk werd hij begraven. Na zijn begrafenis werd nog gedurende

20 dagen zijn begrafenisgebed verricht.

De prominentste Imam overleed in Bagdad in het jaar 150 Hijri op zeventig jarige

leeftijd. Moge Allah Ta’ala tevreden zijn met hem. Amien.

9. Zijn houding

Imam Azam Saheb had duizenden leerlingen. Van deze leerlingen kregen Imam

Mohammed en Imam Abu Juzoef enorm veel eerbied. Op een dag vroeg Galiefa Haroen

Al-Rashied aan Imam Abu Juzoef: “Hoe was Imam Azam Saheb?” Imam Abu Juzoef

antwoordde: “Hij was een zeer vrome mens. Hij ontweek altijd slechte dingen. Over het

algemeen was hij stil. Wanneer iemand hem een vraag stelde gaf hij antwoord als hij het

wist, anders bleef hij stil. Hij was erg ruimhartig.Hij ging nooit met een verzoek naar

iemand en hield afstand van alles wat met de wereld te maken had. Voor hem had het

wereldse respect en status geen waarde. Ook vertelde hij nooit iets slecht achter iemands

rug om. Wanneer hij over iemand sprak deed hij het altijd in de positieve sfeer. Hij was

net als bij het uitgeven van geld ook ruimhartig met het verspreiden van de kennis over

de islam.” Nadat Imam Haroen dit had aangehoord zei hij: “Dat is inderdaad de

gewoonte van goede mensen.”

10. Handel en wandel

Ieder mens moet bij zijn/haar werkzaamheid denken, is dit wel een legitieme handel

dat ik drijf en is de winst die ik daarmee maak acceptabel conform de islam. Imam

Azam Saheb was een groothandelaar. In het begin werkten agenten (tussenpersonen) bij

hem. Op een dag kreeg hij waardevolle graansoort, die hij voor de verkoop doorstuurde

naar één van zijn agenten. Het graan was om de één of andere reden van slechte

kwaliteit. Imam Azam Saheb maakte een notitie en stuurde de informatie over de

slechte staat van het graan naar zijn agent. De agent verkocht het graan op de markt

tegen een dure prijs. Ondanks dat de koper gezien had, dat het graan niet van goede

kwaliteit was betaalde hij toch drie duizend dirham. Toen Imam Azam Saheb te horen

kreeg dat zijn agent de koper niet op de hoogte had gebracht van de slechte kwaliteit

verdeelde hij die drie duizend Dirham onder arme mensen. Zelf hield hij niets van die

verkoop voor zichzelf.

11. Gulheid en getrouwheid

Op een dag ging Imam Azam Saheb op weg naar een zieke persoon. Onderweg zag hij

iemand die hij kende. Die persoon keerde meteen om en liep terug. Imam Azam Saheb

riep hem van verre en vroeg hem te wachten. Toen Imam Azam Saheb bij hem

aankwam vroeg Imam Saheb hem waarom hij omkeerde en terugliep. De man zei: “Ik

had tien duizend Dirham van u geleend en heb het u nog steeds niet terugbetaald. Dat

was de schande waardoor ik terugging en niet de moed had u te ontmoeten.” Hazrat

Imam Azam Saheb antwoordde: “Broeder! Wat is dat nou? Ik verleen je kwijtschelding

voor die lening.”

Een ander persoon had een lening lopen. Hierdoor hield hij geen contact meer met

anderen. Een vriend dacht, ik zal wat geld inzamelen en de lening voor hem inlossen.

Toen hij bij Imam Azam Saheb aankwam vroeg Hazrat aan hem: “Hoe groot is de

lening?” De vriend antwoordde: “Vier duizend Dirham.” Hazrat zei: “Waarom al die

moeite voor zulk bedrag.” Hazrat gaf hem vier duizend Dirham om de schuld van zijn

vriend te voldoen.

Als Imam Azam Saheb een arme persoon zag vroeg hij altijd naar diens toestand en

zorgde voor onderdak. Hij was heel vriendelijk en openhartig voor zijn leerlingen en

overige leergierige. Ieder moment vroeg hij aan hen of zij iets nodig hadden.

12. Bij de buren

In zijn wijk woonde een schoenmaker die een heel vrije leven leidde. Iedere avond liep

hij onaangekondigd dichten voor te lezen. Op een dag werd hij door de dorpswachter

aangehouden en opgesloten. Die avond hoorde Imam Azam Saheb zijn stem niet meer

en vroeg wat er aan gebeurd was. Nadat hij alles had aangehoord ging Imam Saheb zelf

naar de rechter en bevrijdde de schoenmaker uit de cel. De schoenmaker zei: “Broeder ik

had u niet geroepen om mij te bevrijden?” Hazrat antwoordde: “Dat is waar, maar ik

heb mijn rol als buurman vervuld.” Op dat moment vroeg de schoenmaker aan Allah

om vergiffenis en beloofde nooit meer iets kwaads te doen. Sindsdien begon hij

islamitisch onderricht te vergaren en werd later opgenomen in de kring van de Ulema.

13. De zorg voor zijn moeder

De vader van Imam Azam Saheb overleed toen Hazrat nog jong was. Zijn moeder bleef

lang in leven. Ondanks dat zijn moeder wist dat de gemeenschap naar zijn zoon kwam

om een vraag te stellen over de islam, stuurde zij hem naar een islamitische geleerde

wanneer zij zelf een vraag had. Hazrat hoorde het antwoord en bracht het aan zijn

moeder over. Wanneer zijn moeder zelf een vraag ging stellen reed zij op een muilezel.

Imam Saheb liep dan naast het dier mee met zijn moeder.

Toen de koning van Koefa Imam Azam Saheb mishandelde, omdat hij geweigerd had

een topambt te aanvaarden, was zijn moeder nog in leven. Zij werd dan erg ongerust en

verdrietig. Imam Saheb zei dat hij zich niet bekommerde om de pijn die hij leed, maar

dat hij wist dat zijn moeder verdrietig was en ook pijn leed.

14. De dagen en nachten van Imam Azam Saheb

Imam Saheb gaf in de ochtend na het verrichten van het ochtendgebed (Fadjr) les aan de

mensen. Van overal vandaan kwamen brieven met vragen, die hij beantwoordde.

Daarna riep hij zijn vergevorderde leerlingen bij elkaar en zocht samen met hen naar

oplossingen voor de vraagstukken. De oplossingen waarop zij met z’n allen het over

eens waren gekomen werd opgetekend.

Na het verrichten van het middaggebed (Zuhr) ging hij naar huis om even uit te rusten.

Na het verrichten van het late middaggebed (Asr) begon hij weer met lesgeven. De rest

van de tijd ontmoette hij zijn vrienden en bezocht hij de zieken. In de nacht bracht hij

zijn leven diep verzonken in het gebed door. Soms zat hij ook in de zaak.

Amien.

18:58 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-04-10

Salahaddin Ayyubi:Ayna anta Ya Salahaddin...

22:40 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |