08-12-07

Anas ibnoe Nadhr en zijn belofte

Anas ibnoe Maalik overlevert: "Mijn oom (Anas ibnoe Nadhr), naar wie ik ben vernoemd, vocht niet mee met de Boodschapper van Allah (vrede zij met hem) mee in de slag van Badr. Anas ibnoe Maalik vertelde dat dit hem (zijn oom) zwaar viel, daarom zei hij: ,,de eerst geleverde strijd van de Boodschapper van Allah (vrede zij met hem), en ik was er niet bij. Mocht Allah het voor mij willen dat ik een volgende strijd zal meemaken met de Boodschapper van Allah (vrede zij met hem), dan zal ik Allah laten zien wat ik zal doen. Hij beperkte zich tot deze woorden uit angst iets te zeggen wat hij niet zou kunnen waarmaken. (Anas gaat verder): ,,Hij was aanwezig met de Boodschapper van Allah (vrede zij met hem) tijdens de slag van Oehoed. Hij (Anas ibnoe Maalik) zei: ,, Vervolgens kwam hij Sacd ibnoe Moecadh tegen en zei tegen hem: ,,Wat een verrukking, ik ruik de geur van het Paradijs hier op Oehoed. Hij streed vervolgens totdat hij werd gedood. Anas zei: ,, Toen zij hem terugvonden, troffen zij tussen de drieëntachtig en negenentachtig verwondingen aan op zijn lichaam, veroorzaakt door zwaarden, pijlen en speren. Hij zei: ,, Zijn zus, mijn tante Roebayyicoeh bintoe Nadhr, zei: ,,Ik kon mijn broer slechts herkennen aan zijn tenen." Daarop werd de volgende vers geopenbaard:

" Onder de gelovigen zijn er mannen die de belofte die zij aan Allah hebben gedaan zijn nagekomen. Onder hen zijn er degenen wiens wens in vervulling is gegaan (en omwille van Allah zijn gedood) en onder hen zijn er die (hierop) wachten. En zij hebben niets veranderd (in hun belofte)". (Soerat al-Ahzaab: 23)

De metgezellen waren van mening dat deze vers is geopenbaard naar aanleiding van hem en zijn lotgenoten. (Moeslim)

15:17 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Een overlevering van de Profeet (vzmh).

Op een dag kwam een jongen bij de Profeet saws en hij zei: "O Profeet, ik wil me bekeren tot de islam, maar geef me toestemming om zina te plegen." Toen Omar de woorden van de jongen hoorde, trok hij meteen zijn zwaard. Dit soort uitspraken was voor Omar onaanvaardbaar. Maar voor de Profeet saws was dit niet het geval. Hij liet de jongen zeggen wat hij te zeggen had en vroeg: "Jongen, als je moslim wil worden, alsjeblieft, doe dat maar (d.w.z. leg dan maar de sahadah af)."
En hij saws vroeg toen: "Heb je een moeder of een zus of een tante?" De jongen antwoordde: "Ja, die heb ik." De Profeet saws vroeg toen aan hem: "Wat zou je vinden als iemand zina zou plegen met je vrouwelijke familieleden?" Bij het horen van deze woorden werd de jongen rood van woede en zei: "Nee, nee, nee, Rasuloellah. Ik zou die ontuchtpleger vermoorden." De Profeet zei met een glimlach tegen de jongen: "Jongen, weet je dat als ik jou toestemming geef om zina te plegen, dat ik dan op hetzelfde moment iemand anders toestemming zou geven om ontucht te plegen met jouw vrouwelijke familieleden?" De jongen knikte en zei: "In dat geval bekeer ik mij tot de islâm en zal ik nooit meer ontucht plegen."

De verklaring van deze hadîeth.

Uit dit gesprek van de Profeet swas en deze jongen kunnen we bepaalde lessen leren: Ten eerste, dat de Profeet iemand was die de kunst van de communicatie uitstekend beheerste. En hij wist hoe de etiquette en regels waren met betrekking tot het voeren van gesprekken en discussies. De Profeet swas maakte nooit gebruik van de stiltes die in een gesprek vielen om ze meteen met woorden te vullen en hij zorgde ervoor het gesprek niet te overheersen. Ten tweede, dat de Profeet saws zachte woorden gebruikte die het hart raakten en dat deze vol wijsheid waren en dat hij op deze manier mensen tot de weg van de waarheid opriep. Hij beoordeelde niet maar fungeerde als bewustmaker.

Aboe Hurayrah vertelde: "Een nasihah (advies) van de Profeet saws was verkwikkend koel in ons hart. Ons lichaam beefde bij het horen. Als de Profeet saws zijn kutbah (preek, rede) beëindigde waren we nog niet tevreden." Deze manier van communiceren moet elke da’awa (oproeper tot het geloof) eigenlijk gebruiken als een middel om onderzoek bij zichzelf te doen.

De missie van een da’awa is een voortzetting van de strijd van de Profeet saws om de mensen naar het ware pad te brengen. Om de mensen die wij oproepen bewust te maken, moet een da’awa de kunst van discussie en argumentatie beheersen. Dit uit zich in goed gedrag, goede woorden, rechtvaardige woorden en een duidelijke argumentatie die voor de toehoorder makkelijk te aanvaarden is. Bovendien moet men het juiste ogenblik uitkiezen als men een oordeel over een bepaalde aangelegenheid wil uitspreken

 

 

 

00:05 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-12-07

Het verhaal van Ibrahiem (Eric)

Asalaam oe 3alaykum warahmatulah wa barakatuhu

BismiLlah iRrahmaan Irrahiem

Graag wil ik jullie mijn verhaal vertellen hoe ik el hamdoullilah moslim geworden ben:

Ik ben geboren als moslim in het jaar 1965 te Antwerpen, maar mijn ouders gaven me een katholieke opvoeding.

Ze noemden me Eric maar ik hoorde die naam zelf niet graag.

Toen ik op de kleuterschool zat vroegen ze altijd mijn naam en ik zei "Jantje" toen ze vroegen: "heet jij geen Eric", dan zei ik kordaat "neen".

Het begon eigenlijk al vroeg dat Allah (subhanawata3ala) mij liet inzien dat de religie van mijn ouders niet de juiste weg was.

We gingen om de 14 dagen bij de grootouders slapen en we kregen allen een drinkbus met de afbeelding van Maria (Miryam) op uit Lourdes.(Bedevaartsoord te Frankrijk).

Ik wilde niet slapen met die drinkbus en zei: "Ik slaap wel met de goede God";

Dit zijn de dingen die mijn ouders en grootouders me verteld hebben, hoewel ik me dat van de drinkbus zelf nog goed herinner.

Verder ben ik natuurlijk opgevoed met de godsdienst van mijn ouders, die Katholiek zijn. (Moge Allah (subanawata3ala) hen ook de waarheid doen inzien, amien)

De relegie, het Goddelijke heeft me al altijd geboeid en zo ben ik dan maar misdienaar geworden in de plaatselijk kerk.

Na een paar jaar werd ik gecontacteerd door mr. Pastoor om te helpen met de voorbereiding van de catechismus van de jongeren op het Vormsel. Wat ik graag deed natuurlijk. We kwamen ook één keer per week samen om de Bijbel te bespreken, gewoon een stukje lezen en zelf zeggen wat we er van dachten, of wat we dachten wat de betekenis zou zijn. Dit heeft me geholpen om in te zien dat het niet altijd klopte wat er in de Bijbel staat. Na een tijd ben ik dan ook gestopt met mijn weg in het Katholicisme. Ik was er van overtuigd dat er maar één God was maar ik kon de juiste weg eigenlijk niet vinden.

Soms ging ik alleen naar de kerk buiten de dienst om na te denken. Het kon niet voor mij, dat die mensen dat kruisbeeld aan het vereren waren met al die beelden in de Kerk.

Ik kende het verhaal van de Profeet Ibrahiem (3aliyhi salaam) en zag dat het er nu ook zo aan toe ging.

Hoeveel mensen zijn er niet die onbewust aan het bidden zijn voor dat beeld?

Neem de beelden weg en ze weten niet wat te doen, ze zullen niet meer weten aan wie ze hulp moeten vragen, of wie ze moeten aanbidden. Ze branden kaarsen voor beelden om hulp te vragen, beelden waar geen leven in zit, die gemaakt zijn uit steen, marmer, ... beelden die je kan breken, Subhan'Allah!! Terwijl Allah (subhanawata3a) er altijd is voor zijn dienaars, dag en nacht, in tegenstelling tot een beeld, je moet speciaal naar de kerk om het te kunnen aanbidden of om er hulp aan te vragen, of je kan natuurlijk een beeldje gaan kopen of een kruis, maar Allah (subhanawata3ala) is altijd en overal aanwezig, Hij (subhanawata3ala) wordt nooit moe om naar de smeekbeden te luisteren van zijn oprechte dienaars.

Het heeft eigenlijk lang geduurd voor ik in contact kwam met de islam.

Ik ben terug in Antwerpen komen wonen in 1987 waar ik werk vond als zelfstandige verkoper van dadels en droge vruchten en ook allerhande oliën. Natuurlijk duurde het niet lang of de eerste allochtonen kwamen naar de winkel om inkopen te doen. Deze mensen waren dan ook de oorzaak door de wil van Allah (subhanawata3ala) dat de islam in mijn leven kwam, el hamdoullilah. Na een tijd begin je natuurlijk te spreken met die mensen en vragen te stellen.

Vooral tijdens de ramadan natuurlijk. Ik raakte meer en meer gefascineerd door de islam.

Het gebeurde zelfs dat ik enkele dagen probeerde te vasten en na een tijd heb ik dan de Qur'aan gevraagd in het Nederlands. Ze zijn die toen speciaal voor mij uit Nederland gaan halen en ze vertelden me dat ik me eerst moest wassen voor ik er in mocht lezen. Wat ik dan ook gerespecteerd heb natuurlijk Van het moment dat ik de Qu'raan begon te lezen ging er voor mij een hele nieuwe wereld open, subhan'Allah mensen! Wat een Boek, macha'Allah, het is een richtlijn voor je leven met duidelijke tekenen in. Nadat ik de Qur'raan, het boek met de woorden van Allah (subhanawata3ala) die Hij (subhanawata3ala) aan onze profeet Mohammed (saw) geopenbaard heeft, gelezen had, heb ik gevraagd hoe ik me kon bekeren. Ze vertelden me dat ik de grote wassing moest verrichten en me dan naar de moskee moest begeven. Ik heb er 5 dagen over gedaan om de moed bijeen te rapen om naar die moskee te gaan. Hoe dikwijls dat ik voorbij liep aan die deur, ...

Uiteindelijk, toen ik de moed bijeen geraapt had en Allah (subhanawata3ala) me de kracht gaf om naar de moskee te gaan wachtte ik tot iedereen binnen was en na 5 minuten belde ik aan. Maar niemand kwam open doen, ik dacht, dat kan toch niet? Er zijn zeker 20 man naar binnen gegaan. Dus ik bleef maar bellen en bellen tot er iemand kwam die zei "we zijn aan het bidden een momentje graag".

Dan heb ik maar gewacht; nadien ben ik goed ontvangen geweest en hebben ze me geholpen met mijn bekering, el hamdoullilah.

Ik ben Allah (subhanawata3ala) nog altijd dankbaar en dat zal ik altijd blijven zijn dat hij mij de juiste weg heeft laten zien en dit al voor 14 jaar lang.

Nu wil ik met de wil van Allah (subhanawata3ala) op mijn beurt broeders helpen die zich willen bekeren tot de islam, inscha'Allah

Jullie broeder fi Dien

 

 

13:36 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Yvonne Ridley: GEVANGEN DOOR DE TALIBAN, GERED DOOR DE ISLAM!

 

De britse journaliste Yvonne Ridley werd bekend toen ze werd gevangen genomen door de Taliban in 2001. Ze werd gezond vrijgelaten en bekeerde 2 jaar later. Allan Koay zoekt uit wat er is veranderd sindsdien.

De as van het WTC(world trade center) vloog nog rond toen Sunday Express journaliste Yvonne Ridley werd gevangen genomen door de Taliban. Ze is 10 dagen vastgehouden. Ze was gezond vrijgelaten door de Taliban en 2 jaar later bekeerde ze tot de Islam.

Ridley,die naar Afghanistan is gegaan om het nieuws te brengen voor de Sunday Express, werd zelf het nieuws toen ze werd gevangen genomen door de Taliban en haar verhaal zat vol met verassingen en ironie.

Ridley, die in Kuala Lumpur vorige Zaterdag was om een lezing als deel van een liefdadigheidsinstellingsinspanning voor de Islamitische sociale dienstorganisatie al-Khaadem te geven, was een portret van rust en gunst aangezien zij over haar ervaringen en veranderingen in haar leven sprak. Het was een beeld ver verwijderd van haar bekering tot de Islam, toen ze nog heel erg veel dronk en dergelijke, zoals beschreven is door de media.

Op 28 Sept...2001, Ridley, toen 43, probeerde om illegaal in Afghanistan via Pakistan te kruisen. Bij een Taliban controlepost, vielen haar ezel en haar camera uit de burqa die zij droeg. Zij werd later geworpen in gevangenis, en werd elke dag ondervraagd.

Tot haar verbazing behandelde "de extremistische taliban" haar met eerbied en hoffelijkheid en verschenen de slechte mannen met elektroden en martelgereedschap nooit.In plaats daarvan kreeg zij 3 keer per dag een maaltijd, ondanks dat ze op hongerstaking was. Haar handen werden zelfs gewassen door een man voordat haar eten werd gebracht.Ze kreeg te horen dat zij hun "gast" was,en hun "zuster".

"De gehele ervaring had me een zeer waardevolle les onderwezen, en dat wij geen propaganda moeten geloven die de machtige mensen op hoge plaatsen ons willen laten geloven. zegt Ridley."

Wanneer ik nu terugkijk, en ik de stuitende beelden van de Baai van Guantanamo, en de verschrikkelijke beelden zie en de verhalen die uit de gevangenis van Abu Ghraib komen, dank ik Allah dat ik werd gevangen door het kwaadste en brutale regime in de wereld en niet door de Amerikanen...(sarcasme)

Tijdens haar tijd in de Taliban gevangenis, kwam op een dag een persoon naar haar toe en vroeg of zij zou willen bekeren naar de Islam. Vrezen van om het even welke reactie ongunstig worden gevergd, maakte zij een belofte aan hem dat zij Quran zou lezen als zij werd bevrijd.

Zij hield haar belofte, en wat als zuiver academische oefening begon,werd een spirituele pad.Ze ontdekte dat Quran niet over onderdrukking of geweld maar over vrede, tolerantie en begrip was. Bovenal, was zij verrast om te vinden dat de Moslimvrouwen niet werden onderworpen of onderdrukt maar gelijkheid werden veroorloofd.

In Augustus 2003, omhelste zij de Islam(Allahu akbar, Elhamdulillah)

Leven-veranderende omzetting

Vandaag, Ridley zich, die toegaf dat zij aan harde werk en hard spel gewend was en een "goeie" drinker was, vindt zichzelf nu meer gezonder, gelukkiger en vervuld.

"En mijn vriendinnen kunnen dit zien en vragen aan mij waardoor ik zo ben veranderd. Ik zeg dan: "dat komt door de Islam" en zij vragen dan aan mij wat de Islam is" zegt Ridley.

Ridley is ook een fervente anti-war campagnevoerder sinds haar vrijlating geworden. Zij heeft het Einde de Coalitie van de Oorlog gesteund en is rond de wereld gegaan om anti-oorlog bijeenkomsten te ondersteunen. Zij is een mede-oprichter van Vrouwen in Journalistiek en de baas van de Britse Politieke Terreur, die het welzijn van Moslims in Groot-Brittannië onderzoekt, vooral die die in de gevangenissen Belmarsh worden gehouden en Woodhill.

Zij heeft twee boeken geschreven: In de Handen van Taliban, over haar ervaring als gevangene; en een fictieve thriller, Kaartje voor het Paradijs, dat wordt verboden in Israël omdat het een Hamas vechter op de voorkant heeft. Zij schrijft nog voor de Sunday Express, en wekelijks ook voor Moslims in New York. Zij is momenteel geïmpliceerd met het Islam Kanaal, een satellietuitzending die een jaar geleden in Engeland begon.

Één van de dingen die Ridley moest onder ogen zien toen het naar huis terugkeren van van Afghanistan in 2001 was media die haar van onverantwoordelijke en egoïstische gedrag beschuldigden, en roekeloos Afghanistan is binnegegaan in oorlogstijd Anderen beweerden zelfs dat zij afghanistan niet eens is binnengekomen,maar bij de grens van Pakistan werd opgepakt

Zij beschouwde de meningen die uit haar collega's en Britse pers buitensporig kwamen, en zag geen verschil tussen hun adviezen en meningen en die van Taliban, met achting van het werk van de vrouw

I was figuurlijk gestenigd door journalisten. Zij zegt. En niet één enkele mannelijke journalist kan ik denken van ooit over zijn rol als ouder is gevraagd. Het maakte me dan realiseren dat wij nog een lange, lange weg hebben om het even welke soort gelijkheid bereiken. En wat het schadelijkst was, omdat ik een mede-oprichter van Vrouwen in Journalistiek in Groot-Brittannië ben, was dat het grootste deel van deze commentaren van vrouwenleijke collega schrijvers was.

Politieke toekomst

Ridley ontdekte tot haar verrassing ook dat tijdens haar vangst, iemand had geprobeerd om haar gedood te krijgen door een dossier naar Taliban te verzenden die haar ervan beschuldigde een spion te zijn, een vrouwelijke gelijkwaardige van James Bond..

Zij beweert dat met hulp van haar contacten en medejournalisten, zij te weten kwam dat het dossier door de Amerikaanse intelligentie en Mossad was voorbereid. Zij gelooft dat het een inspanning was om de anti-oorlog beweging tot zwijgen te brengen.

"Was ik neergeschoten of gedood, zou dit gehelpt hebben het bombarderen van Afghanistan te rechtvaardigen. Het zou de Taliban verder "slecht" hebben gemaakt. Ik werd verteld door één intelligentie-ambtenaar: "Neem dit niet persoonlijk op. Het was niet tegen jou.." ze lacht....

Alles achter haar gelaten, heeft Ridley ook vooruitgang in het politieke koninkrijk gemaakt. Zij is een actief lid van de politieke partij van de EERBIED (Respect) in Groot-Brittannië, een partij geboren in Januari dit jaar uit de anti-war beweging die realiseerde dat het geen politieke stem had.

Ik bevond als kandidaat in de Europese verkiezingen en wij kregen een kwart nationaal miljoen stemmen. zegt Ridley. Het was niet genoeg voor een zetel maar wij gaan kandidaten in de algemene verkiezingen afhandelen die in Mei volgend jaar kunnen worden gehouden.

"Wat bijzonder mooi is het als ik succesvol ben. Dan zou ik de eerste vrouwelijke Moslimpoliticus worden in Westminster en waarschijnlijk de eerste vrouw te zitten die een hijab draagt om in de huizen van het parlement te zitten."

"Het is nog een lange weg, maar daar een grond zwelt van steun van mensen die voelen alsof zij niet meer een stem in de partij hebben die door een Britse Premier wordt geleid die zo te zien liever zijn bevelen van Washington krijgt,dan van de mensen die hem hebben verkozen."

 

 

 

 

 

13:34 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-12-07

De biografie van Yusuf Islam (Cat Stevens)

,,Mijn vader was een Griekse Cyprioot en mijn moeder was Zweeds maar om de één of andere reden hadden ze besloten om me naar een Rooms - Katholieke school te sturen. Ik denk dat het mijn eerste bewustwording van mijn leven was. Geboren als Steven Demetre Georgiou, was ik opgevoed als een Griekse orthodox dus nam ik niet deel aan de religieuze rituelen op school; je zou het kunnen bekijken dat ik het leven begon als een waarnemer.

Mijn familie was helemaal niet strikt maar ze wilden wel dat ik een goede morele achtergrond had en daarom hadden ze me naar een Katholieke school gestuurd. Ik leerde over het goede en het kwade en over de moraliteit in het algemeen. Religies hadden altijd al een grote indruk op me achtergelaten. Wanneer een vriend van mij weigerde om te knielen voor het gebed op school, omdat er anders kreuken in zijn kleren kwamen, zorgde dat voor een breuk in onze vriendschap. Ik was toen 7 !
Nu ik erover nadenk.... is het ironisch dat ik me tot de islam bekeerde.

Mijn opvoeding was altijd heel antimoslim. Hoofdzakelijk waren Grieken en Turken vijanden, dus nam ik de standpunten van men Griekse vader over en haatte ik alles van Turken, inclusief hun religie de Islam; wat dat ook mocht betekenen.
Naast ons woonden een moslimfamilie maar we hebben ze nooit lastig gevallen, toch hielden we afstand. Ik groeide op in de West End van Londen. Mijn ouders runden een zeer druk restaurant in Shaftesbury Avenue en de atmosfeer waarin ik was opgegroeid was opwindend! Leven was licht, haastige mensen en zwarte taxi's! We woonden dichtbij de theaters en daar is het waar ik zeker mijn interesse kreeg voor de entertainment industrie.

Ik was de jongste van drie en ik ben er zeker van dat mijn broer en zus zouden zeggen dat ik verwend was maar ik deed zeker en vast een deel van het harde werken. Toen ik 10 was, werkte ik reeds als ober in het restaurant, ruimde ik op en kuiste ik. Zo leerde ik voor het eerst het publiek dienen. Soms kookte ik maar gewoonlijk ging alles goed en omdat ik zo jong was kreeg ik veel tips van de klanten.
Opgegroeid tussen gemengde afkomsten was niet zo moeilijk. Het deel van Londen waar ik woonde was zo multicultureel dat ik niet opviel. Maar er was een interessante situatie thuis; de tegengestelde karakters van mijn ouders zorgden er voor dat ik een zeker evenwicht in men leven kreeg. Ik hield van de emoties van men vader en het feit dat hij heel zelfzeker, actief en slim was. Maar zijn temperament was soms te veel voor sommige van ons. Integenstelling tot mijn moeder, die heel rustig en zelfbeheersend was en altijd tijd vond om te luisteren naar ons.

Toch herinner ik me nog geruzie in ons huishouden. Ik moest 8 geweest zijn toen mijn ouders beslisten om uit elkaar te gaan. Het was een ongewone scheiding want ze bleven allebei thuis wonen. We bleven allemaal boven het restaurant wonen, met mijn vader die in een kamer van de eerste verdieping woonde terwijl mijn moeder een andere kamer nam.
We deelden allen de woonkamer maar het centrum van leven was het restaurant waar mijn ouders bleven werken. Het enige moeilijke aan dit alles was, waar ging ik elke nacht slapen? Zoals gewoonlijk zou ik het object van een harde strijd tussen hen worden. Gewoonlijk won mijn vader en ik dus altijd in zijn kamer eindigde om te slapen. Raar, want ik had een sterkere band met mijn moeder.
Nadat ze gescheiden waren, probeerde mijn moeder een thuis te maken in Zweden en zou ik daar 6 maanden naar school gaan. Ik was de enige met donkere ogen, donkere huid en donker haar in de hele school van kinderen met blond haar en blauwe ogen. Tijdens de speeltijd, was ik het centrum van de aandacht. Ik had een gedeelte op de speelplaats voor mezelf waar al de jongens naar mij kwamen kijken. Zo kon ik kiezen wie mijn vrienden zouden zijn voor die dag, het verhoogde mijn zintuig als waarnemer.

Ik was altijd een gevoelige jongen geweest en stond dicht tegen het leven voor iemand van mijn leeftijd. Ik was redelijk introvert en was altijd aan het denken. Ik kan me niet voorstellen dat ik niet aan het denken was als een kind. Eén keer probeerde ik niet te denken, wanneer ik op weg was naar school, maar het ging gewoon niet.
Terug in Londen, probeerde ik altijd de brokken te lijmen tussen mijn ouders. Ik voelde dat ik degene was waarmee ze met elkaar konden communiceren.
Later, wanneer ik bekend werd, was mijn succes een grote bron van trots voor hen. En onrechtstreeks heeft dat ervoor gezorgd dat we allemaal samen bleven.
Op een zeer jonge leeftijd toonde ik al artistieke vaardigheden, zoals schilderen (mijn moeder moedigde me aan voor dit) maar later schakelde ik over naar de gitaar en begon liedjes te schrijven, die ik opnam op een demotape in een studio verder in de straat. Eens veranderde ik mijn naam in Cat Stevens (Biografie). Ik was op weg om bekend te worden.
Op mijn 18de scoorde ik mijn eerste hit met 'I Love My Dog'. Al die bekendheid zorgde voor een grote verandering in mijn levensstijl. Ik werd geïnterviewd, gefotografeerd en achtervolgd door meisjes. Ook al zou ik graag zeggen dat dit alles geen invloed op me had, toch had een effect. Liever dan zorgen te maken over dat ik te jong was voor dit succes, dacht ik dat ik te lang gewacht had. Mijn verwachtingen waren zo hoog.

Ik groeide op in Soho en was redelijk wegwijs in de straten. Ik denk dat ik een beetje een kwajongen was want ik wilde steeds weten hoe mijn ouders zouden reageren; samen met mijn beste vriend, Andy, spijbelde ik om het theaterleven in de West End te beleven. Ik rookte en toen ik 17 was stopte ik met de kunstschool. Dit zorgde voor heel wat ideeën en gewoonten.
Ook al had ik een druk leven, toch was ik altijd op zoek naar antwoorden. Ik realiseerde me dat ik iets moest bereiken in mijn leven. Eerst dacht ik dat het luxe was, die al mijn problemen zou oplossen maar ik was verkeerd.
Toen ik 19 was kreeg ik TBC (Tuberculose) en werd opgenomen in het ziekenhuis. Het was een zeer angstige periode - ik kwam oog in oog te staan met de dood. Ik begon te denken over mijn toekomst. De gedachte dat ik vormden gedurende die periode hielpen me om over het leven na te denken en een weg te vinden door het leven. ,,Wat staat er me te gebeuren? Was ik maar een lichaam en was mijn doel in dit leven enkel en alleen om dit lichaam tevreden te houden? Waarom ben ik hier, waarom ben ik hier aanwezig in deze ziekenkamer?" Nu kon ik rustig naar antwoorden zoeken. In die periode was er ook een grote interesse in de Oosterse mystiek. Ik begon te lezen en het eerste wat ik ontdekte was dat de ziel verder leeft na de dood. Ik voelde dat ik op weg was naar het geluk. Ik begon te mediteren en werd trouwens ook vegetariër. Ik geloofde nu in 'Peace and Flower Power,' en dit was de algemene trend. Maar wat ik in het meest geloofde was dat ik niet zomaar een lichaam was.
Dit werd ik me bewust tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis.
Op een dag was ik aan het wandelen op straat en het begon te regenen, ik zocht naar beschutting en dacht: ,,Wacht eens even, mijn lichaam wordt nat, mijn lichaam vertelt me dat ik nat word.'' Dit deed me denken aan een gezegde dat het lichaam als een ezel is en dat het getraind moet worden om te weten waar het moet gaan; anders leid de ezel je naar plaatsen die hij zelf verkiest.
Ik had een eigen wil, een geschenk van God: volg de wil van God. Ik was gefascineerd door de nieuwe Terminologie dat ik leerde in de Oosterse religie. Ik dook terug in de studio om mijn nieuwe songs, die ik tijdens mijn ziekenverlof schreef, te produceren. Deze songs reflecteerden mijn gedachten, mijn gevoelens. Het was een weerspiegeling van mezelf. Eén van die songs was deze: ,,I wish I knew, I wish I knew what makes heaven, what makes hell. Do I get to know you in my bed or some dusty cell while others reach the big hotel?'' Mijn zoektocht ging verder.
Mijn muziek werd nu ook gepromoot in Amerika en ook dit werd een groot succes met songs zoals: 'Lady D'Arbanville', 'Wild World', 'Father & Son', 'Peace Train',... Ik begon het moeilijk te krijgen omdat ik rijk en bekend was en ik er niet gelukkig van werd. Ik genoot maar ik miste iets in mijn leven en dat maakte van mij soms een moeilijke persoon om met samen te werken. Dit omdat ik nog steeds opzoek was naar antwoorden. Ik verdiepte me in het Boeddhisme omdat het goed en nobel is, maar ik was te erg verbonden met de wereld en was niet in staat om een monnik te worden en met te isoleren van de maatschappij.
Ik probeerde Zen en Ching, Numerologie, kaarten omdraaien (Tarot)en astrologie; ook probeerde ik terug te lezen in de Bijbel maar ik kon niets vinden.


In 1975, net voor ik aan een grote tournee ging beginnen, bezocht ik Jerry Moss thuis in Malibu en ik besloot om een duikje te nemen. Wat ik zelf niet wist was dat het een gevaarlijk tijdstip was om te zwemmen en ik had er zelf niet echt op gelet dat er niemand aanwezig was op het strand die dag. Toch ging ik zwemmen. Nadat ik wat had gezwommen besloot ik om terug te keren maar het ging niet! Nu wist ik dat het een gevaarlijk tijdstip was. Ik kwam in een onderstroom terecht en werd in zee gesleurd. Ik had helemaal geen kracht meer in mijn lichaam; ik vocht tegen de oceaan. De stroming trok me mee en ik kwam niet dichterbij. De angst om te sterven overviel me, dit kon het einde betekenen! Er was geen hulp in zicht en ik riep:
,,Oh God, if you save me, I'll work for you!"
(Oh God, als je me redt, zal ik voor je werken!)
En op dat moment kwam er een golf achter me die me naar voor stuwde. Plotseling, had ik genoeg energie om terug aan land te zwemmen. Daar was ik: veilig en levend. Dat was een moment van waarheid.
Ik legde mijn plechtige belofte af, ik zou God terugbetalen omdat Hij mijn leven had gespaard. Ik was zo dankbaar dat ik nog leefde want ik hield van het leven. Ik had nog geen antwoorden gevonden en nu ik kreeg ik een kans, een tweede kans.

Ik wachtte op een teken en dat teken kreeg ik van mijn broer David.
Mijn broer kwam van een spirituele reis. Hij had de moskee in Jeruzalem bezocht en was er onder de indruk van dit onbekende geloof. De moskee leefde en had tegelijkertijd ook een atmosfeer van vrede en rust.
Wanneer hij terug in Londen arriveerde bracht hij de vertaling van de Koran mee, die hij aan mij gaf. Hij zelf werd geen moslim, maar hij voelde iets in deze religie en hij dacht dat ik daar misschien ook iets zou in vinden.
Toen ik het voor het eerst las ontdekte ik dat de moslims zowel als de christenen in dezelfde God geloofde als Abraham, ik was verbaasd! Wanneer ik verder begon te lezen zag ik zeker niet het Licht maar het opende wel mijn hart en vooral het hoofdstuk van Jozef (Yusuf). In de Koran stonden de antwoorden waar ik al die tijd naar gezocht had: ,,Wie was ik? Wat was het doel van mijn leven? Wat was de realiteit en wat zou de realiteit zijn? En waar kwam ik vandaan?'' Ik ontdekte dat dit het ware geloof voor mij was. In het begin was ik even verward tussen het lichaam en de ziel. Dan realiseerde ik dat het lichaam en de ziel niet gescheiden waren, je hoeft geen bergen te beklimmen om dichter bij God te zijn; we moeten de wil van God volgen, dan kunnen we zelf nog hoger reizen dan de engelen.
Ik leerde dat alles van God was, Hij heeft alles gecreëerd. Op dat moment begon ik mijn trots te verliezen. Ik dacht dat hoe ik was en alles wat ik tot hier toe had gedaan door mezelf kwam. Maar ik leerde dat ik niet mezelf had gecreëerd. Ik leerde wat mijn doel van mijn wezen was: mezelf onderwerpen aan de leer van deze religie, bekend als de islam.
Op dat moment begon ik mijn geloof te ontdekken. Ik voelde dat ik een moslim begon te worden en verdiepte me verder in de Koran. Ik realiseerde dat alle Profeten waren gezonden door God, gebracht met dezelfde boodschap.

Dit is de schoonheid van de Koran: het vraagt je om na te denken en verstandig te praten, en de zon of de maan niet te aanbidden maar de Ene die alles gecreëerd heeft. De Koran vraagt de mensen om zich te weerspiegelen op de zon, de maan en God in het algemeen. Realiseer je hoe verschillende de zon van de maan is? Ze staan op een verschillende afstand van de aarde, maar toch verschijnen ze voor ons met dezelfde grote; en soms bedekken ze elkaar.
Wanneer ik verder in de Koran ging lezen, begon het over bidden, vriendelijkheid en liefdadigheid. Ik was noch niet helemaal moslim maar ik voelde dat de Koran alle antwoorden op mijn vragen had en God heeft het naar mij toe gezonden toch hield ik het geheim. Maar de Koran spreekt ook op verschillende niveaus. Ik begon het te begrijpen op het niveau waar de Koran schrijft: ,,Degene die geloven nemen niet-gelovige als vriend en de gelovigen zijn broeders". Op dat moment wilde ik mijn moslim broeders ontmoeten.

Ik besliste toen om naar Jeruzalem te gaan ( zoals zijn broer). In Jeruzalem ging ik de Moskee binnen en ging zitten. Een man kwam me vragen wat ik wilde. Ik vertelde toen voor de eerste keer dat ik een moslim was. Hij vroeg hoe ik noemde. Ik vertelde dat ik 'Stevens' noemde. Hij was in de war vervolgens vergezelde ik hun bij het bidden maar het verliep niet zo succesvol.
Terug in Londen, ontmoette ik zuster Nafisa. Ik vertelde haar dat ik de islam in mijn leven wou toelaten. Ze stuurde me naar een Nieuwe Regionale Moskee, deze was gebouwd in 1977 zo een 1 ½ jaar nadat ik de Koran had gekregen. Nu moest ik mijn trots, de duivel, verliezen. Een nieuwe weg volgen.
Dus op een vrijdag ging ik naar de Imam en maakte ik mijn geloof bekend bij hem. Dit moet voor iemand die bekendheid en fortuin heeft verwezenlijkt maar het had me écht beïnvloed en hoe hard ik ook probeerde.....
Maar ik had de Koran om me erdoor te helpen.

Nu, was ik in direct contact met God. Eens had een Hindoe-vrouw me verteld: ,,Je begrijpt de Hindoes niet. We geloven in één God, we gebruiken deze objecten om ons enkel te concentreren". Wat ze wilde zeggen was: in het proberen God te bereiken moet er iets zijn om ons te verbinden, ze gebruiken deze objecten voor dit doel. Maar de islam verwijderd deze barrières. Het enige dat de gelovigen scheiden van de niet-gelovigen is het gebed. Dit is het proces van de zuivering.

 

 

 

1978 4 juli Steven Georgiou veranderd zijn naam in Yusuf Islam (Jozef Islam)
1979 Year of the Child - Benefiet in het Wembley Arena in Engeland. Op dit UNICEF - liefdadigheidsconcert treedt hij voor de laatste keer op als Cat Stevens met het lied: 'Father & Son'.
1980 Yusuf veilt al zijn instrumenten en gouden platen voor de liefdadigheidsfondsen: Help The Aged en Capital Radio's Help a London Child.
1981 ·1 Voor het eerst dat hij een moslim is schrijft hij een lied: 'A is for Allah' (A is voor Allah) voor zijn 1-jarig dochtertje;
·2 Hij geeft zijn eerste publieke lezing, getiteld My Path To Surrender op het Mind Body Spirit Festival in Olympia;
·3 Hij richt Islamia op, de eerste Britse Islamitische school.
1985 ·1 Yusuf bezoekt Soedan waar een grote hongersnood heerst dat veel slachtoffers eist. Hij begint lezingen te geven in Britse universiteiten;
·2 Bij het Live Aid - liefdadigheidscampagne, in het Wembley Stadium, stelt Yusuf voor om een nieuw lied 'The End' te zingen. Speciaal gemaakt voor deze gelegenheid.
1987 Tijdens een bezoek aan vluchtelingen in het Noordwesten van Pakistan, dat in oorlog verwikkeld is, zingt Yusuf een lied uit 'A is for Allah'. Een vlug opgenomen cassette wordt nu verspreid.
1992 Yusuf bezoekt Noord - Bosnië. Hij ziet het land dat in puin ligt door de oorlog.
1994 CD: 'The Life Of The Last Prophet', dit is de eerste CD die geproduceerd word onder Yusuf Islam's Mountain Of Light. Het is een gesproken versie over het leven van de Profeet Mohammed.
1997 ·1 Na jaren onophoudelijk campagne te voeren wordt Islamia de eerste Islamitische school die gesubsidieerd wordt door de overheid;
·2 Yusuf treedt op - a cappella - in Sarajevo voor 6.000 mensen, incl. de president, in het Culturele Centra Skenderija;
·3 Hij maakt een CD met Bosnische liedjes waarvan de opbrengst naar de slachtoffers van de recente rassenmoord in het land gaat;
·4 CD: 'I Have No Cannons That Roar,' de titel komt van een gedicht van de Minister van Buitenlandse Zaken van Bosnië Irfan Ljubiyangic. Yusuf hielp bij de vertaling.
1999 ·1 Hij bezoekt Macedonië en Albanië om hulp te verlenen aan Kosovaarse vluchtelingen. Miljoenen mensen zijn uit hun huizen gezet en duizenden zijn afgeslacht door het Servische leger;
·2 Yusuf verzamelt geld door kleine bijdragen voor het Fonds van Kosovaarse weeskinderen en gezinnen;
·3 Hij bezoekt Turkije waar hij financiële steun geeft aan slachtoffers van een recente aardbeving.
2000 ·1 CD: 'A is for Allah' = 2 Cd's + boek. Hiermee legt hij de kern van de islam uit a.d.h.v. het Arabisch alfabet, ook hier in zijn song verwerkt;
·2 Prins Charles bezoekt Islamia en verteld de leerlingen en Yusuf dit: ,,Ik geloof dat de Islam ons nog veel kan leren in deze groeiend Britse maatschappij van niet-kerkelijke mensen'';
·3 Het Amerikaanse kabelnetwerk VH1 geeft Yusuf Islam de kans om rechtstreeks tot zijn fans te spreken door een documentaire te maken over zijn leven als Cat Stevens en om de sluier van mysterie over de persoon Yusuf Islam op te lichten. Hij verteld zijn fans over zijn verdwijning in de muziekindustrie en hij krijgt eveneens de kans om zich te richten op al de misopvattingen en roddels die over hem de voorbije jaren zijn verspreid. Het programma bevat heel wat hoogtepunten van zijn hele muziekcarrière.
2001 Oktober Samen met zijn vroegere producers maakt hij een CD-BOX: 'In Search Of The Centre Of The Universe.' Deze bevat 4 Cd's met al zijn hits en een boek waarin hij verteld over zijn jeugd, zijn leven als Cat Stevens en over het leven dat hij nu leidt als Yusuf Islam. Hierin vind je ook prachtige foto's. En wat heel belangrijks is: de hele opbrengst van deze opbrengst gaat naar de nabestaanden van de slachtoffers van dinsdag, 11 september 2001.
2003 November Paul McCartney, Peter Gabriel en Cat Stevens zijn toegevoegd aan de lange lijst beroemdheden die op 29 november in het Zuid-Afrikaanse Kaapstad een groot benefietconcert geven. Het concert is bedoeld om oud-president Nelson Mandela te helpen met het binnenhalen van geld voor Aids-patiënten.
2003 April Sir Paul McCartney, Yusuf Islam, David Bowie, New Order, Travis en George Michael hebben hun bijdrage geleverd aan de anti-oorlogs cd "Hope." Het is een initiatief van War Child, die hulp bied aan kinderen in oorlogssituaties.
Het gaat om het nummer 'Peace train' uit 1971.
De opbrengst van de cd zal in zijn geheel gedoneerd worden aan de War Child organisatie in Irak.
2004 December Niemand zal ooit de beelden vergeten van de vloedgolven die veroorzaakt zijn door een gigantische zeebeving in het oosten van de Indische Oceaan die de kusten treffen van Sumatra, Thailand, India, Sri Lanka tot de oostkust van Afrika toe. Deze tsoenami, is één van de dodelijkste vloedgolven en kost het leven aan 160.000 mensen; waarvan kinderen het grootste slaachtoffer zijn.
Yusuf Islam componeert een nieuw lied 'Indian Ocean' waarvan de opbrengst integraal naar deze slachtoffertjes gaat.
2005 Januari Hij reist naar Indonesië en opent er een regionaal kantoor voor zijn humanitaire organisatie 'Small Kindness' om beter te kunnen helpen.

Uiteindelijk, wil ik de mensen zeggen dat ik dit alles doe voor Allah (God) en ik bid dat je inspiratie wint uit mijn ervaringen. Verder, wil ik ook vertellen dat ik nooit in contact ben gekomen met moslims alvorens ik de islam in mijn leven nam. Ik las eerst de Koran en realiseerde dat geen mens perfect is. Alleen de religie die je in je hart sluit is dat wel."
~Yusuf Islam

 

 

17:36 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

SubhanAllah;practig verhaal dat het hart doet huilen

Ik begon met een nieuwe studie op en nieuwe school, na een paar weken voelde ik me thuis. Op een dag net voor het weekend zag ik een leerling en hij droeg al zijn boeken. En ik vroeg mezelf af, "soubhanAllah waarom zal iemand al zijn boeken mee nemen naar huis op een vrijdag terwijl men een schoolkluis heeft? Hij zal vast wel een nerd zijn"

Ik had haast en wilde graag het vrijdagspreek en gebed meemaken, dus liep ik snel door.

Toen ik het schoolplein afliep zag ik een paar jongens naar hem toe rennen en ze duwden hem omver, hij viel om en zijn boeken lagen overal op de grond en zijn bril vloog in de lucht en lande in het gras.


Ik liep snel terug om de jongen te helpen, de jongens om hem heen waren snel weer weg.
Ik hielp de jongen opstaan en zag een droevige blik in zijn ogen, en ik zag een traan in zijn oog.
Ik zei, "Deze jongens die jou hebben geduwd hebben echt geen leven."
De jongen keek me aan en zei, "Dank je wel!" met een grote glimlach op zijn gezicht. Het was een zeer dankbare glimlach die ik nog nooit eerder had gezien.


Ik stelde mezelf voor, en hij zei, "Ik heet Sander."
Ik hielp Sander mee met zijn boeken, en vroeg hem waar hij woonde, en SubhanAllah wat bleek hij woonde bij mij in de buurt.

Ik vertelde hem dat ik onderweg was naar de moskee voordat dit allemaal gebeurde. Hij wilde graag mee dus liepen we samen naar de moskee.
Hij durfde niet naar binnen en bleef dus in de gang staan.


Onderweg naar zijn huis vroeg Sander wat er allemaal verteld werd, dus legde ik hem uit wat de Imam in zijn preek had gezegd.
Toen Sander dichtbij huis was gaf ik hem mijn telefoon nummer en vroeg hem of hij in het weekend tijd had om te gaan voetballen met vrienden van mij.
Hij zei, "Ja, maar ik kan niet zo goed voetballen."

Mijn vrienden accepteerden hem en lieten hem mee voetballen.
Sander had wel veel vragen, nog steeds over de vrijdagspreek. En ik kon sommige dingen niet goed uitleggen.
Ik had hem verteld waar je islam boeken kan kopen.

Weekend ging weer zo als gewoonlijk snel voorbij en het was alweer maandag ochtend, en daar zag ik Sander weer met een enorme stapel schoolboeken. Ik zei tegen hem, "Hee Sander! Jij krijgt echt last van je rug als je elke dag zoveel schoolboeken meeneemt!" hij glimlachte en gaf me de helft van de stapel boeken.

Na vele maanden, werden Sander en ik goede vrienden.
Ik was bij de heel emotionele dag dat Sander de Shahada (Geloofsgetuigenis) ging doen. Sander had zich verdiept in de islam en kreeg een enorm zelfvertrouwen en hij zei zelf, "ik heb nu het gevoel dat mijn ziel rust heeft."

Na het behalen van onze schooldiploma was het onze plan om samen naar Medinah Universiteit te gaan om te studeren.
We schreven beide een brief en melden ons aan.
Kort daarna werd Sander aangenomen, ik kreeg al te horen dat hij meer kans had om aangenomen te worden omdat ze liever een niet Arabische afkomst hebben om zo beter de Dawah te verrichten.
Ik was ontzettend blij voor hem.

We hielden contact via mail en hij stuurde vaak een brief, hij hield me op de hoogte van de ontwikkelingen en stuurde vaak de aantekeningen van de lezingen die hij meegemaakt.
Sander had zijn naam veranderd in Zubayr.

Na een jaar kreeg ik ook een uitnodiging van de universiteit van madinah.
Toen ik Sander zag herkende ik hem niet, een volle baard een glimlach een zelfverzekerde uitstraling soubhanAllah wat kan een mens veranderen.
Sander steunde mij enorm, gaf me tips hoe ik het beste te werk moest gaan voor de tentamens.

Op een dag kwam de Sheikh binnen en zag koekjes op de tafel van Zubayr.
En iedereen was Zubayr aan het omhelzen.
De Sheikh vroeg wat er aan de hand was. één van de leerlingen zei, dat Zubayr een brief heeft ontvangen uit zijn geboorte land dat zijn ouders de Shahada hebben gedaan.
De Sheikh ging hem omhelzen en gaf meteen een mashAllah mooie lezing.
Dat waren pas mooie dagen.

Maar de mooiste dag was dat we onze Usool ul-Fiqh diploma hadden gehaald en dat iedere leerling een soort lezing toespraak moest houden
En die van Zubayr was gewoon te emotioneel voor mij,
In het zuiver klassiek Arabisch vertelde hij zijn levensverhaal, en toen kwam hij bij een stuk in zijn leven waar ik ook in speelde,
Hij reciteerde een Ayah van Surah Az-Zalzalah

"Wie ter grootte van een atoom goed deed, zal dit aanschouwen."

Toen zei hij iets ongelofelijks wat ik nog nooit gehoord had van hem,

"De dag dat ik mijn vriend was tegengekomen, was de dag dat ik zelfmoord wilde plegen. Ik had al mijn schoolboeken uit mijn kluis gehaald, zodat ik mijn moeder niet tot last zou zijn. Want anders moest zij de schoolboeken uit mijn kluisje halen. Die dag redde een vriendelijk gebaar mij van het helle vuur, onderschat broederschap niet"

Zubayr eindigde met tranen in zijn ogen deze toespraak met de woorden,
"Subhanaka Allahumina wa bihamdika ash hadu an la ilaha illa ant. Istaghfiruka wa atubu ilaiyk."

10:59 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-12-07

O,zoon van Adam,

Het aarde praat alle dagen tegen de mens,; 

O,zoon van Adam,vandaag wandelt gij op mij,

morgen zult gij liggen in mij,

O,zoon van Adam,vandaag lacht gij op mij,

huilen zul jij morgen in mij,

O,zoon van Adam,vandaag heb jij hoogmoed,kibr,opschepperij,

arrogantie,op mij,

morgen zul jij triestig zijn in mij,

denk eens tijdens uw blijde dagen aan mij,

O,zoon van Adam,vandaag eet jij alles op mij,

morgen zullen ze u eten in mij,

O,zoon van Adam,vandaag doe je slechte daden op mij,

morgen zul je ervoor boeten in mij,

wordt toch eens wakker

O,zoon van Adam,....

18:07 Gepost door Assalamu aleykum warahmatullahi wabarakatuh in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |